Müziğin dokusu, rahatlığı sarmalıyor gökyüzünü ve yıldızları. Çekerken tertemiz havayı ciğerlerime delicesine bir hayat sevgisi düşüyor içime. Korkutuyor bazen.
"Döneceksin Diye Söz Ver
Günesin ufka deydigi yer,
Oraya git ama yine gel,
Döneceksin diye söz ver.
Böylesi hepsinden güzel,
Git özlet kendini yine gel,
Döneceksin diye söz ver.
Dinle uzaktan,
Çalan sarki hicazdan,
Yaktik seninle biz bir yangini yeni bastan,
Dinle uzaktan,
Küllerin arasindan,
Madem hersey biter,
Yine baslar yeni bastan.
Bana ne olur ellerini ver,
Gideceksin ama yine gel
Döneceksin diye söz ver."
Anlamadığım dillerdeki şarkılar nasıl etkiliyor beni. Sesin tınısı öyle içli ve güzel ki! Okçuklar saplanıyor sol içteki kırmızıma. Ezgiler uçuşuyor etrafta. Elimi uzatıyorum onları yakalamak için. Tutmak mümkün mü? Bazıları çok kıvrak. Tam yakalayacakken diğer tarafa kaçıveriyor. Bazılarıysa saten gibi. Tutabilsem bile tebessüm ede ede kayıp gidiyor ellerimden kendi yoluna. Arkasında kıkır kıkır gülücük sesleri bırakarak.
...
En fin, todo se transforma...
No comments:
Post a Comment