I'm a liar,It's my secret no one knows . I'm a liar,I've given up my wings.

Gitar telinin yumuşaklığı var kalbimde. Hayat ritmimi koruyorum genelde. İniş çıkışlarım oluyor her enstrümanda olduğu gibi.

Seçimlerim oluyor. Seçimlerim tetikliyor iniş çıkışları. Ama tellerime dokunan görünmez parmaklar yumuşacık, sıcacık, güvenli ritmime geri dönmemi sağlıyor bir şekilde.

Yalnız benliğime başka sesler aktığı da oluyor. Pişman olmadığım seçimlerime başkaları benim yerime pişman olmaya çalıştığında; acı, güçlü, yoğun bir keman çığlığı boşalıyor ruhumdan aşağı. Öyle bir çığlık ki benim sesimi içinde eziyor. Kendi sesimi duyamıyorum, duyamayınca unutuyorum. O çığlık tüm hücrelerimi dolaşıyor tek tek. İşi bitince benimle, alıp götürünce güzelliği, tuzlu bir yaş olup kirpiklerimi ıslatıyor. Herşeyi aldığı yetmezmiş gibi bir de gözümü yakıyor.

Eksilen güzelliğin yerine yenisini koymaksa her geçen gün güçleşmeye başlıyor. Hayallerime sarılıyorum sımsıkı. Acı çığlıkların açtığı her boşluğun yerine bir tuğla koyuyorum. Peki ya duvarı tamamlarsam ne olacak?