Türbülans

Hayaller güzel ve mutlu. Hayaller güvenli. Hayaller benim yaşadığım yer. Hayallerde yaşadıklarım kimselerin bilmediği, kimselerin hissedemediği benden başka. Hayali sahnelerde hayali seyircilere oynadığım hayali senaryolar, hayali tablolardaki hayali siluetim, hayali şarkılarda bahsedilen hayali kadın olmak..
Hayalim ben, gerçek olamıyorum.
Hayalim, gerçeklere dokunamıyorum.
Hayal olarak kalmak istiyorum. Dünyaya çıkmamak istiyorum. Dünyadakilerle tek ilişkim onların rüyalarına kaçıp bedenlerine aşk bırakmak olsun istiyorum. İçimdeki aşkı dağıtmak istiyorum.

Biraz sonra balkondan uçup evlerin ışıklarına basa basa Boğaz’da kayıp giden vapurlardan birinin üzerine tüneyeceğim. Rüzgâr esecek, bana kokular getirecek, güzel kokular. Hepsini içime çekeceğim ve bir daha hiç unutmayacağım. Bütün seslere kapatacağım kendimi. Kulaklarımı kaldırıp cebime koyacağım. Sonra içimde bir müzik çalmaya başlayacak. Etrafımdaki her şeyin birbirinden alakasız, gürültülü senfonileri birbirine karışırken bedenimin içinde sadece beni mutlu eden o müzik olacak. Sonra sessizce parıldayan insanların yanına gideceğim. Omzumu omuzlarına yaslayıp öylece oturacağım bir süre. Zamanı gelince gözlerinin içine bakıp tüm duygularını, içlerindeki en derin, en yoğun anları tek tek okuyacağım. Onlarla tek olacağım. Onlarla hayatı anlayacağım. Onlarla hayat olacağım. Dokunacağım onlara hiç çekinmeden. Onlar bilmeyecek, rüzgâr zannedecek. Parmaklarımdaki sevgiyle, şefkatle uzanacağım yüzlerine. Parmak uçlarımla ezberleyeceğim yüzlerini, tenlerini..

Derken bir martının sabah çığlığıyla gözlerimi açacağım yatağımda. Gördüğüm ilk görüntü pencereme dek yükselen ağacın oynaşan yeşil yaprakları olacak. Sabahın kirlenmemiş havasıyla dolu olacak odamın içi, benim içim. Çift kişilik yatağımdaki tek kişilik mutluluğumun ardından sıyrılma vakti gelecek huzurdan. Rüyamdan arta kalan son damlalar da banyodaki aynanın karşısında yüzümden tek tek akıp lavabo giderinin karanlığına karışacak.

Ve ben kostümlerimi giyip boyalarımı sürüp takıp takıştırıp 25 yıldır bıkıp usanarak sahnelediğim oyunun tekrarıyla seyircilerin karşısına çıkacağım perde kapandığında alkışlanmayı umarak.

Dantel

Ağzımda belli belirsiz bir tat var şu anda. Sıcacık diyemeyeceğim. Güzel ve iyi hissettiriyor sadece. Tiramisu tadında bir partner, olmak istediğim tek şehirde olabilecek en güzel manzaranın önünde, bir şişe beyaz şarap, içini serinleten bir esinti eşliğinde hayatı anlatmak birbirine.. Sonrasında evinin güven ve huzurunda şarkılar mırıldanarak şehri ve gözlerini kapamış şarkını dinleyen güzel erkeğin hatlarını ve detaylarını izlemek, gözlerinle okşamak saçlarını.. Sıcak ve bunaltıcı bir yaz akşamında çekinmeden sevmek birbirini, sorgulamadan, yalnızca o an sevmek için sevmek.. O anın içinde, onun dokunuşlarında yaşamak.. Her hücrenin terlemesi ve terinin karışması onunkine.. Islak saçlarını koklamak, öpmek alnını güzel başı göğsünde tatlı bir ağırlık yaparken.. Yalnızca bir gece için de olsa insanlığı her yönüyle paylaşmak.. Bakışında kendi bakışını, yansımanı görmek.. Gözlerimdeki gülüşü görmesi ve bunu dile getirip takdir edebilecek kadar erkek oluşu..
Bir pazartesi rüyası oldu hayatımda. İyi ki de oldu. İyi ki de tanıdım, iyi ki de paylaştım beni onunla. Ağzımdaki tadı, bana bıraktığı gülümsemeler, kumral saçlarının rüzgarda oynaşmasının fotoğrafıyla kapıyı kapadım arkasından, bir damla bile üzüntü duymadan, bir an bile pişmanlık hissetmeden.. Tam anlamıyla bir hafiflikle, İtalyan usulü bir veda ile..